درست ۲۵ بهمنِ ۵ سال پیش بود که یکی از عزیزترین عزیزانِ خاندان رو از دست دادیم؛ کسی که تو اوج فعالیت و جنبوجوش و ورزش حرفهای، از بین ما پر کشید و چشممون رو باز گذاشت.
درسته که هر روز شایسته و بایسته است از عشق حرف بزنیم و معشوق رو گرامی بداریم (و حتی اینم میدونین که من مناسبتای ایرانی رو به خارجی ترجیح میدم) ولی ولنتاین به طور خاص برای خانوادهٔ ما ۵ ساله که دیگه یادآور گل قرمز و خرس صورتی و شکلات فانتزی نیست و خب امسال هم که... خواستم بگم ما خیلی خوب میفهمیم عزادار بودن توی روزی که همه چیز عاشقانه است، چقدر میتونه دردناک باشه. 💔
(خدا به دل همهمون صبر بده و مراقب خودتون و عزیزانتون باشید)